ტექსტი
რამდენიმე საათი გავიდა, მაგრამ თითქოს დრო საერთოდ არ გასულა. თვალებს რომ ვხუჭავ, ისევ იმ საღამოს ვუბრუნდები.
ყველაზე რთული ის კი არ იყო, რასაც ვხედავდი. ყველაზე რთული ის იყო, რასაც საკუთარ თავში ვგრძნობდი.
ერთ წამს ისეთი ეჭვიანობა მიპყრობდა, რომ მინდოდა ყველაფერი მაშინვე გაჩერებულიყო. მეორე წამს კი საკუთარ თავს ვეკითხებოდი, რატომ მიზიდავდა ასე ძლიერად სწორედ ის, რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა.
ჩემს ცოლს ვუყურებდი და უცებ სრულიად სხვანაირად აღვიქვამდი. ის ისევ ის ქალი იყო, რომელიც მიყვარს, ჩემი ყველაზე ახლობელი ადამიანი, მაგრამ იმ მომენტში მის მიმართ რაღაც ახალი განცდა გამიჩნდა — თითქოს თავიდან აღმოვაჩინე.
მახსოვს მისი ერთი მზერა. რამდენიმე წამი გაგრძელდა, მაგრამ ჩემთვის გაცილებით დიდხანს გაგრძელდა. თითქოს უსიტყვოდ მეკითხებოდა: „კარგად ხარ?“ და ამ კითხვაში იმდენი ნდობა იყო, რომ ჩემი შიში ცოტათი გაქრა.
იმ წამს მივხვდი, რომ ჩემი მთავარი ბრძოლა მასთან კი არა, საკუთარ თავთან მქონდა.
მინდოდა ძლიერი ვყოფილიყავი. მინდოდა არ მეჩვენებინა, რამდენად მძაფრად მოქმედებდა ყველაფერი ჩემზე. მაგრამ სიმართლე ის იყო, რომ შინაგანად მთლიანად არეული ვიყავი — აღელვებული, ეჭვიანი, დაუცველი და ამავე დროს უცნაურად ბედნიერი იმით, რომ ეს ყველაფერი ჩვენს შორის არსებული ნდობის ფარგლებში ხდებოდა.
მომენტი რომ დასრულდა, თითქოს ოთახში ისევ ჩვეულებრივი ჰაერი დაბრუნდა. მაგრამ მე უკვე იგივე ადამიანი აღარ ვიყავი.
სახლში დაბრუნების შემდეგ დიდხანს ჩუმად ვისხედით. მინდოდა მისთვის მეკითხა, რას გრძნობდა, მოეწონა თუ არა, რას ფიქრობდა ჩემზე იმ მომენტებში. მაგრამ სიტყვები მიჭირდა.
ბოლოს მხოლოდ ხელი მოვკიდე.
მანაც შემომხედა.
იმ მზერაში პასუხზე მეტი იყო — თითქოს მეუბნებოდა, რომ რაც არ უნდა უცნაური ყოფილიყო ეს გამოცდილება, ჩვენს შორის რაღაც უფრო ღრმა დარჩა.
ახლა, რამდენიმე საათის შემდეგ, ყველაზე მეტად სწორედ ეს მაფიქრებს: არა ის, რაც მოხდა, არამედ ის, თუ რატომ შეეხო ამ ყველაფერმა ჩემში ისეთ ადგილს, რომლის არსებობაც კი აქამდე არ ვიცოდი.
და სადღაც გულის სიღრმეში ვხვდები, რომ იმ საღამოს ყველაზე ინტენსიური მომენტი საერთოდ არ ყოფილა ის, რაც გარედან ჩანდა.
ყველაზე ინტენსიური მომენტი ის იყო, როცა ჩემი ცოლის თვალებში ჩავიხედე და პირველად ვიგრძენი, რამდენად ძლიერი შეიძლება იყოს ნდობა მაშინაც კი, როცა საკუთარ ემოციებს ძლივს აკონტროლებ.