გრძნობით მინდა მომტყნას

მე ელენე ვარ 22 წლის უნივერსიტეტში ჩვეულებრივად დავდივარ, ვსწავლობ, ლექციებს ვესწრები, მაგრამ სიმართლე რომ ვთქვა, ბოლო დროს ერთი რამ ყველაზე მეტად მახსოვს სანდრო. პირველად რომ დავინახე, განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა, უბრალოდ აუდიტორიაში შემოვიდა და მეგობრებთან ერთად დაჯდა. მაგრამ რაღაცნაირად მაშინვე მივაქციე ყურადღება. თან ვგრძნობდი რომ ძუძუს თავები მიმაგრდებოდა და შარვალში სისველე დგებოდა. მას შემდეგ თითქმის ყოველ ლექციაზე ვამჩნევდი. ხანდახან ვითომ წიგნში ვიყურებოდი, მაგრამ რეალურად მისკენ ვაპარებდი თვალს. უფრო სწორად მისი შარვლისკენ. სანდრო ყოველთვის მხიარული ჩანდა. როცა იცინოდა, მეც მეღიმებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ის ამას არც კი ამჩნევდა, თუ როგორ ვხურდებოდი მასზე, ბევრჯერ მინდოდა მასთან საუბარი დამეწყო, მაგრამ ვერასდროს ვბედავდი. ვფიქრობდი, რომ ალბათ ჩემზე საერთოდ არ ფიქრობდა. ერთ დღეს უნივერსიტეტიდან რომ გამოვედი, ძლიერი წვიმა დაიწყო. კიბეებთან ვიდექი და ვფიქრობდი, როგორ მივსულიყავი სახლში ქოლგა არ მქონდა. სწორედ მაშინ გვერდით სანდრო გაჩნდა. ელენე, ხომ? მითხრა და გამიღიმა. გული ისე ამიჩქარდა, ძლივს ვუპასუხე. მან ქოლგა გაშალა და მითხრა, რომ ერთად წავსულიყავით. გზაში ვლაპარაკობდით სხვადასხვა თემაზე და მივხვდი, რომ მასთან საუბარი ძალიან მარტივი იყო. თითქოს დიდი ხანია ვიცნობდი. ერთ მომენტში გაჩერდა და პირდაპირ შემომხედა. დიდი ხანია რაღაცის თქმა მინდა, მე სიტყვაც ვერ ვთქვი. ინსტიქტურად ცალი ხელი მკერდზე მოვიკიდე და მეორეთი ჩემს მუტელს მოვუჭირე ხელი. სანდროს გაეღიმა მითხრა: ალბათ ვერ ამჩნევდი, მაგრამ მეც ხშირად გიყურებ ლექციებზე. ძალიან მომწონხარო. ამ დროს უკვე ველი ვიყავი და უკვე ფიქრებში მინეტს ვუკეთებდი. იმ წამს წვიმაც კი აღარ მესმოდა. მხოლოდ ერთი რამ ვიცოდი რომ იმ დღეს მას მე ყლეს გავუნადგურებდი. მინდა გაგრძელება დავდო და ყველაფერი დეტალურად დავწერო