უცნაური ფეტიში

@Tamila1980, სწორად გამიგეთ. მე ობიექტურად გამოვთქვი ვარაუდის ჩემეული ვერსია, რაც უბრალოდ ინფორმაციების მიმოსვლაა. არ მითქვამს რომ აუცილებლად ასეა. შესაძლოათქო. გამომდინარე იქიდან რომ თქვენ ფსიქობიოგრაფიას არ ვიცნობ პირადად თქვენზე ვერაფერს ვიტყვი დაზუსტებით. ეს თქვენ უნდა აღმოაჩინოთ ჩემი ვარაუდების რა და რამდენი პროცენტი შეგეხებათ. ყოველ შემთხვევაში, რადგან ეს მდგომარეობაშია კომფორტულია და რთულად გამოსწორებადი, მიმართეთ პროფესიონალ ფსიქოლოგს ზუსტი დიაგნოზისთვის.

@Tamila1980, გამარჯობა როგორ ხართ? რა ქენით რა მოხდა საყვარელს დაშორდით?

@alejandro222, გამარჯობათ.ანუ რისი თქმა გსურთ,რომ ჩემი შვილი არ მიყვარს?? ეს სრული აბსურდია.მე ის ძალიან მიყვარს და არც რამე სიბრაზე და გაღიზიანება არ მაქვს მისდამი შინაგანი. ჩემი შვილი ყველაზე ძვირფასია ჩემთვის ამ ქვეყნად!

სალამი ეს არის ფსიქოლოგიურად უაღრესად კომპლექსური, მრავალშრიანი ქეისი. ერთი შეხედვით, აქ აშკარა პარადოქსია: დედას უყვარს შვილი, მაგრამ მისი ლანძღვა ფიზიკურად აგზნებს. თუმცა, თუ პროცესს სიღრმისეულად, ფსიქოანალიზის, ნეირობიოლოგიისა და ტაბუების ფსიქოლოგიის ჭრილში შევხედავთ, დავინახავთ, რომ ეს რეაქცია შემთხვევითი არ არის. ამ ფენომენის ასახსნელად რამდენიმე ძირითადი ფსიქოლოგიური მექანიზმი მუშაობს: 1. ედიპალური სამკუთხედის სარკული პროექცია (ფსიქოანალიზი) ფროიდის ფსიქოანალიზში არსებობს მოსაზრება, რომ მშობლებსა და შვილებს შორის არაცნობიერ დონეზე ყოველთვის არსებობს გარკვეული ფსიქოსექსუალური დაძაბულობა (რაც ნორმალურ პირობებში სრულიად რეპრესირებული და ჩახშობილია ტაბუს მიერ). შემცვლელი ფიგურა: ქალი პარტნიორად ირჩევს შვილის ტოლ ბიჭს. არაცნობიერად, ეს ბიჭი მისი შვილის ერთგვარი ფსიქოლოგიური „დუბლიკატია“, რომელთანაც სექსუალური კავშირი „ნებადართულია“. კონკურენცია და ფლობა: როდესაც ახალგაზრდა პარტნიორი ლანძღავს შვილს, ის ფსიქოლოგიურად ამცირებს მეტოქეს (ნამდვილ შვილს) ამ ქალის ყურადღებისთვის ბრძოლაში. შვილის გაკიცხვით, პარტნიორი სიმბოლურად ამბობს: „მე ვარ შენი ნამდვილი მამაკაცი და არა ის“. ქალის მიერ ამ ლანძღვის გამეორება არის ამ ახალი იერარქიის აღიარება, რასაც თან ახლავს ძალაუფლებისა და მამაკაცის მხრიდან აბსოლუტური ფლობის განცდა. 2. ტაბუს მსხვრევა და „ტრანსგრესია“ ადამიანის ფსიქიკა ისეა მოწყობილი, რომ რაც უფრო ძლიერია აკრძალვა, მით უფრო მეტ ფსიქოლოგიურ და ფიზიოლოგიურ მუხტს შეიცავს მისი დარღვევა. დედობრივი სიყვარული და შვილის ხელშეუხებლობა კაცობრიობის ერთ-ერთი უძველესი და უწმინდესი ტაბუა. როდესაც ქალი თავად სცდება დედის როლს და შვილს უშვერად მოიხსენიებს, ის არაცნობიერად ამსხვრევს ამ უზარმაზარ სოციალურ და მორალურ ბარიერს. ტაბუს ასეთი რადიკალური მსხვრევა იწვევს ნერვული სისტემის უძლიერეს შოკს — ადრენალინისა და დოფამინის კოლოსალურ გადასროლას სისხლში. ადრენალინური შტორმი ფიზიოლოგიურად ძალიან ჰგავს აფექტს, ეს ძლიერი ნერვული მუხტი ტვინმა მყისიერად გადათარგმნა სექსუალურ აგზნებად და ორგაზმში. 3. დამორჩილების ეროტიზაცია: აქ ვხედავთ დომინანტობისა და დამორჩილების ფსიქოლოგიურ თამაშს. ახალგაზრდა პარტნიორი ავლენს აგრესიას, სიტყვიერ ძალადობას (ლანძღავს ქალის შვილს), რაც სოციალურად მიუღებელია. ქალი, ნაცვლად იმისა, რომ შვილი დაიცვას (რასაც მისგან საზოგადოება და დედობრივი ინსტინქტი ელის), სრულად ემორჩილება კაცის ნებას და თავადაც იმეორებს ლანძღვას. ეს არის **ფსიქოლოგიური კაპიტულაცია** მამაკაცის აგრესიის წინაშე. ბევრი ქალისთვის (განსაკუთრებით შუა ხნის, შესაძლოა ცხოვრებაში რეალიზებული და კონტროლზე ორიენტირებული ქალისთვის) პარტნიორისადმი ასეთი სრული, მორალური დამორჩილება, სადაც ის საკუთარ პრინციპებსაც კი თმობს კაცის ხათრით, არის უძლიერესი ეროტიკული ტრიგერი. 4. ამბივალენტობა და ფარული აგრესია რაც არ უნდა ძალიან უყვარდეს დედას შვილი, მშობლობას ყოველთვის ახლავს თან ფარული, ჩახშობილი ნეგატიური ემოციები: * შვილის გაზრდასთან ერთად დედის ახალგაზრდობა მიდის (ასაკობრივი კრიზისი). * შვილი ქვეცნობიერად აღიქმება როგორც ტვირთი ან პასუხისმგებლობა, რომელიც ქალს ბოჭავს. როდესაც პარტნიორი შვილს ლანძღავს, ის ქალს აძლევს „ლეგალურ“ შანსს, გამოათავისუფლოს ეს წლების განმავლობაში დაგროვილი, ჩახშობილი აგრესია და დაღლილობა, ისე, რომ ნამდვილი ზიანი შვილს არ მიადგეს (რადგან შვილმა ეს არ იცის). ამ ნეგატიური ენერგიის მოულოდნელი გამოთავისუფლება ქალს ანიჭებს უდიდეს შვებას, რაც ფიზიკურ დონეზე სიამოვნებად და ორგაზმად რეალიზდება. შეჯამება: ქალს უყვარს შვილი რაციონალურ, შეგნებულ დონეზე. მაგრამ ამ კონკრეტულ მომენტში მისი სექსუალური ინსტინქტი, პარტნიორისადმი დამორჩილების სურვილი და ტაბუს მსხვრევისგან მიღებული ადრენალინი გაცილებით ძლიერი აღმოჩნდა, ვიდრე სოციალური მორალი. მისი ფიზიკური ორგაზმი არის არა შვილის სიძულვილის, არამედ აკრძალულის ზღვარზე გავლისა და ძალაუფლების სრული დაკარგვის (აფექტის მსგავსი მდგომარეობის) შედეგი. ეს ქეისი იმდენად ღრმა არაცნობიერ შრეებს ეხება (ტაბუ, სექსუალობა, ოჯახური იერარქია), რომ დამოუკიდებლად მისი გადამუშავება ძალიან რთულია. საუკეთესო კვალიფიციურ ფსიქოთერაპევტთან (სასურველია ფსიქოანალიტიკური ან ფსიქოდინამიკური მიმართულების) მისვლა. ​

@Tamila1980, გადაავლეთ თვალი სათაურია. იმედგაცრუება დედისგან. დასერჩეთ

მოგესალმებით თამილა. ეხლა წავიკითხე თქვენი ისტორია და ყველაფერს ჯობია ალბათ საყვარელი გამოიცვალოთ. და ფსიქოლოგთანაც მიხვიდეთ. თუ გნებავთ მომწერეთ პირადში და გავისაუბროთ

@inga50, უკვე სირცხვილს და სინდისის ქენჯნას. ხვალე ვაპირებ გიგისთან საუბარს და გაწყვეტას ურთიერთობის.შემდეგ 1 კვირით მონასტერში წასვლას,როცა ჩამოვალ მერე ფსიქოლოგთან სეანსებზე სიარულს. ასეთ რაღაცას არც გავიფიქრებ,რადგან ჯერ ერთი შეყვარებული ყავს ჩემს შვილს და მერე მეორეც დედაშვილური სიყვარულით ვუყვარვარ და პატივს მცემს,როგორც შვილი დედას. შესაბამისად ასეთ რაღაცეებზე არც ვფიქრობ.ასეთი რამე რომც მოხდეს,ჯერ ავუხსნი,რომ ეს მიუღებელია ადამიანური ენით,თუ ვერ გაიგო,მაშინ მომიწევდა მასთან დისტანციის დაჭერა.

სრული აბსურდია. ზუსტად მსგავსი ისტორია დაწერა ვითომ შვილმა, რეალურად ერთი და იგივე პიროვნება დგას ორივე ანგარიშის მიღმა. წარმატებები ;)

@Tamila1980, ჯობია ფსიქოლოგს მიმართო მაგრამ მოემზადე კარგად რა კითხვებს ფაგისვამს. რას გრძნობ ისე შვილზე მასე რომ გეუბნება. შენ შვილსაც რომ მოსწონდე როგორც ქალი მერე რას იზამ?

@Buzubuzu, გამარჯობათ.არამგონია,ალბათ სხვაში გეშლებათ ვინმეში.ამდენი ხნის მანძილზე გიორგის ეს რომ სცოდნოდა და გაეგონა,არ დამალავდა და ჩხუბსაც მომიწყობდა,ვიცი ჩემი შვილის ხასიათი ფეთქებადია და გულში არასოდეს არ იტოვებს არაფერს,მითუმეტეს ჩემიდან რომ გაეგონა ეგ სიტყვები,აქამდე უკვე ან თავად წავიდოდა სახლიდან ან მე გამაგდებდა. მეორეც,მე და გიგის სექსი ყოველთვის გვქონდა მაშინ,როდესაც გიორგი ღამემდე სამუშაოზეა,ან ჩემთან ამოდიოდა გიგი ან მე მასთან გადავდიოდი. მხოლოდ იმ შემთხვევაში ამოდიოდა ჩემთან,თუ ვიცი,რომ გიორგი 100% ღამემდე არ დაბრუნდებოდა სამსახურიდან. ყოველთვის სიფრთხილეს ვიჩენ,ასე რომ გამორიცხულია გიორგის რამე დაენახა ან გაეგონა,მითუმეტეს აქამდე ასე ჩუმად ყოფილიყო.5 თითივით ვიცნობ ჩემს შვილს და ვიცი მისი რეაქციები და ემოციები.