მირზას საკუთრება

27 წლის გავხდი. ჩვეულებრივი, მოწესრიგებული გოგო ვიყავი კარგი სამსახურით, მშვიდი, მოსიყვარულე ქმრით, ლევანით, და დალაგებული ყოველდღიურობით. ყველაფერი ჩემი დაბადების დღის ღამეს დასრულდა იმ ღამეს, როცა საკუთარი ხელით გადავდგი ნაბიჯი საკუთარი ცხოვრების შესახვლელად. იმ საღამოს მეგობრებთან ერთად რესტორანში ჩემს დაბადების დღეს აღვნიშნავდით. ბევრი დავლიეთ, განსაკუთრებით მე ტეკილამ მთლიანად თავბრუ დამახვია. გვიან ღამით მე და ლევანი წამოვედით სახლში. ბინაში ასულებს ლევანს ეგრევე ჩაეძინა, მე კი ოთახში ჰაერი არ მყოფნიდა. თავი მისკდებოდა, კედლები თითქოს მაწვებოდა და ვიგრძენი, რომ სახლში უბრალოდ ვერ გავჩერდებოდი. ჩუმად წამოვდექი, მოსაცმელი მოვიცვი, კარი ფრთხილად ჩავკეტე და ეზოში ჩავედი, რომ ცოტა სული მომეთქვა. ივლისის ცხელი ღამე იყო. ჩვენი კორპუსის უკანა მხარეს, ბნელ კუთხეში, ძველი ნაცრისფერი ოპელი ეყენა. შიგნით კაცი იჯდა, სალონის შუქი ენთო და სიგარეტს ეწეოდა. სიბნელეში მისი სახე მკაფიოდ არ ჩანდა - მხოლოდ უფორმო ქუდი, გაუპარსავი ნიკაპი და უხეში, სოფლური პროფილი. სიმთვრალემ შიშის გრძნობა სრულად გამითიშა. ნაბახუსევზე და გაბრუებულზე უბრალოდ სიგარეტის მოწევა მოვინდომე, რომ ცოტა აზრზე მოვსულიყავი. ნელი, ბორძიკა ნაბიჯით მივუახლოვდი მანქანას, ღია ფანჯარაში ხელი შევყავი და ოდნავ ჩახრიწული ხმით ვუთხარი: - სანთებელა არ გაქვს? კაცმა ნელა მოაბრუნა თავი. მისმა მტაცებლურმა, უხეშმა მზერამ ტანში უსიამოვნო ჟრუანტელი დამიარა. მანქანაში თამბაქოსა და იაფი ოდეკოლონის მძაფრი სუნი ეყენა. - სანთებელა მაქვს, ჩაჯექი და მოგიკიდებ, - მიპასუხა უხეში აქცენტით. არც დავფიქრებულვარ. უკანა კარი გამოვაღე და ჩავჯექი. იმის გააზრებამ, რომ ჩემივე კორპუსის ძირში, ქმრის ძილის დროს უცხო, უხეშ კაცთან ვიჯექი, საშინლად დამაბნია და თან ბინძური აზრები გამიღვიძა. კარგად ნასვამი ვიყავი და ყველაფერზე თანახმა. არ ვფიქრობდი არაფერზე - უბრალოდ იმ წამს მინდოდა რამე ახალი გამეკეთებინა. - დღეს ჩემი დაბადების დღეა… - ამოვიჩურჩულე და კაცს შევხედე. მან სავარძელი უკან გადაწია, ჩემკენ გადმოიხარა და სიტუაციით სარგებლობა დაიწყო. სიმთვრალისგან გაბრუებული, წინააღმდეგობა არ გავუწიე და ბოლომდე ავყვე ამ აკრძალულ, ბინძურ თამაშს. ისიც სრულად იყენებდა ჩემს მდგომარეობას - საცვალში ჩამიყო ხელი და მუტლის სრესვა დამიწყო. ამ დროს მე უკვე ვერაფერზე ვერ ვფიქრობდი, ისეთი აღგზნებული ვიყავი. შიგნით რაღაც ცხოველი იღვიძებდა, რაც აქამდე არასდროს მეგრძნო. შემდეგ გადმოვიდა უკანა სავარძელზე, შარვალი შეიხსნა, მე კი მთვრალმა ნძრევა დავუწყე და პირშიც ავიღე. პირშივე გამითავა. არც დავფიქრებულვარ - ისე გადავყლაპე. იმ წამს მხოლოდ ერთი რამ მესმოდა თავში: „რა ვქენი… და რატომ მინდა კიდევ?“ როცა ყველაფერი დასრულდა, თითქმის უგონოდ ვიყავი. მანქანიდან ძლივს გადმოვედი, ის კი მშვიდად მიყურებდა და მითხრა: - შეხვედრამდე, ქალბატონო. მე უკან მივტრიალდი, სიგარეტზე მოკიდება ვთხოვე კიდევ ერთხელ. მან მომიკიდა და ბოლოს ვუთხარი, რომ მეტი შეხვედრა აღარ იქნება. შეირგე ის, რომ ასეთი წუთები გაჩუქე, თქო, და წავედი. ლიფტით ავედი, ბინაში შევედი და ლევანის გვერდით მივწექი, რომელსაც ჯერ კიდევ ღრმად ეძინა. მეორე დღეს გამეღვიძა ჩემ ქმართან ერთად საშინელ ნაბახუსევზე. მეგონა თავი გამისკდებოდა, მაგრამ სამსახურში წასასვლელი ვიყავი. საათს რომ დავხედე, მაგვიანდებოდა და გავიქეცი. ტაქსში ვიჯექი, როცა ნელ-ნელა მახსენდებოდა ის კადრები და ვერ ვიაზრებდი - სინამდვილე იყო თუ სიზმარი. მთელი დღე სამსახურში იმაზე ფიქრში გავატარე, რა მოხდა, მაგრამ რადგან სიმშვიდე იყო, უბრალოდ დავივიწყე ეს ფიქრები. საღამოს სახლში მიმავალს ჩემი კორპუსის ასახვევთან ვიღაც კაცი მაჩერებს და მეუბნება: - გამარჯობა, ქალბატონო. მეც მივესალმე. მეკითხება: - თქვენი სახელი? - ლიზა. - სასიამოვნოა. მე მირზა. თუ არ შეწუხდებით, ორი წუთი მანქანაში რომ დაბრძანდეთ, - და ხელით მიმანიშნა მანქანისკენ. აი მანქანის შეხედვა და ყველაფრის გახსენება ერთი იყო. იმ წამს მივხვდი, რომ ყველანაირი ფიქრი რეალობა იყო. დავიბენი, არ ვიცოდი რა მექნა. გადავწყვიტე პირდაპირ შემეტია ამ ადამიანისთვის და ვუთხარი: - ყველაფერი მახსოვს გუშინ რაც გააკეთე. შენი თავისთვისვე აჯობებს ან დაიკარგე აქედან და დაივიწყე ეს ყველაფერი. მირზამ კი მიპასუხა: - დიახ, ქალბატონო. სულ ორი წუთი მინდა რომ დამითმოთ. უბრალოდ ქუჩაში ლაპარაკს ჯობია მანქანაში ჩავჯდეთ. ისეთი ტონით თქვა, რომ ვიფიქრე სანერვიულო არაფერი აღარ არის და ჩავუჯექი. თვითონაც ჩაჯდა და მანქანის ჩაკეტვის ხმა გავიგე. წამიერად გავიყინე. ხმა არ ამოუღია. რამდენიმე წამი სრულიად სიჩუმე იყო. მეგონა რამეს იტყოდა, მაგრამ ბოლოს მე მომიწია სიჩუმის დარღვევა: - რა გინდა? რაც მოხდა, მოხდა. ისიამოვნე და ეხლა შემეშვი. ვყვიროდი, ვლანძღავდი. ის ურეაქციოდ იჯდა. როცა ოდნავ დავწყნარდი, ნელა გადმოიხარა ჩემკენ და უხეში, დაბალი ხმით თქვა: - გუშინ შენ თვითონ მოხვედი ჩემთან. თვითონ ჩაჯექი. თვითონ აიღე პირში და გადაყლაპე. მე მინდა კიდევ. ნომრის გამორთმევა ცადა. ორი დღის შემდეგ ამ ადგილას ვიქნები და წაგიყვან. დავუწყე ჩხუბი ისევ რომ აღარ მინდოდა, რომ შეცდომა იყო. მან ჩემ მხარეს გადმოიწია, კარი გამიღო და თქვა: - გადაეთრიე ეხლა აქედან. ხმა ვეღარ ამოვიღე მომეწონა უხეშად რომ მომმართა გადმოვედი მანქანიდან და წამოვედი სახლში. წასვლამდე კი ნომერი მაინც მივეცი - არ ვიცი რატომ ალბათ იმ უხეშობის გამო, იმ წამს თითქოს ხელები თვითონ ამოძრავდა. ის ორი დღე ვფიქრობდი რა მექნა. ვერც ჩემ ქმარს ვეტყოდი, ვერც დაქალებს. ძალიან მრცხვენოდა. ბოლომდე იმედი მქონდა, რომ თავისით გაქრებოდა ეს ყველაფერი, რომ აღარ შემეხებოდა, მაგრამ შიგნით რაღაც სხვა ხდებოდა. გუშინდელი კადრები არ მტოვებდა. ღამით ვიღვიძებდი სველი და მტკივნეული. სხეული თვითონ მახსენებდა იმას, რაც თავი მინდოდა დამავიწყებინა. ასე რომ, როცა მესიჯი მოვიდა, უკვე ვიცოდი, რომ წავიდოდი თუ უხეში იქნებოდა. - აბა მზად ხარ? - მზად რისთვის? მინდოდა ის მოეწერა და თანახმა ვიყავი - რისთვის და მოსატყნავად (დააგვირგვინა) - კი მზად ვარ - ქუსლები ჩაიცვი და საცვალი არა - კარგი ლევანმა მკითხა რომ საღამოს ვინ მწერდა. მე კი ვუთხარი რომ გოგოები იყვნენ. მეორე დღე გათენდა. შაბათი. 3 საათზე მომწერა ზუსტად რომ 1 საათში მოვიდოდა და მზად ვყოფილიყავი. ჩემი ქმარი სახლში იყო და არ მინდოდა რამე შეემჩნია. წყლის გადავლებას ვაპირებდი რომ მკითხა სადმე ვაპირებდი თუ არა გასვლას და მე ვუთხარი რომ საქმე მქონდა 2-3 საათი ჩემს დას გავყოლოდი სადღაც. გადავივლე წყალი და ჩვენს ოთახში ვიცვლიდი. ლიფი გავიკეთე, დეკოლტე ჩავიცვი და შემდეგ გამახსენდა რომ საცვალი არ უნდა ჩამეცვა. იუბკის ამოცმა დავიწყე, როცა ლევანმა თქვა: - რას აკეთებ? უსაცვლოდ მიდიხარ სადმე? გავთეთრდი, მაგრამ შევეცადე არ შემემჩნია: - უი, რამ გამომაშტერა, არც მიმიქცევია ყურადღება, - თქო და საცვლის ჩაცმა მომიწია მაინც. 1 საათში მომწერა და მეც ჩავედი. ისევ იქ იმ ადგილას იყო. მანქანაში იჯდა და სიგარეტს ეწეოდა. არც გადმოსულა. ხელით მანიშნა რომ ჩავმჯდარიყავი. მეც ჩავუჯექი და მეუბნება: - ვა, ჩემი მუტელიც მოვიდა. დღეს უკვე ფხიზელიც გაიგებ ჩემი ყლის გემოს, - და იცინის. მისი სიცილი მოკლე და უხეში იყო, თითქოს უკვე იცოდა, რომ მე აქედან აღარ გავიქცეოდი. - კაი და მირზა, არ გვინდა ამდენი ლაპარაკი უცებ მომტყანი და დავიშალოთ. - ჯერ ეს ერთი - მე შენთვის ბატონო მირზა ვარ. და მეორედ არ გაბედო და მარტო სახელით არ მომმართო, - თან დაიძაბა. ცოტა შემეშინდა თან მესიამოვნა და ვუთხარი: - კარგი იყოს ესე, ბატონო მირზა. მალე ვქნათ თქო. - მე რამდენი ხანიც მინდა, იმდენი ხანი გაგრძელდება ეს ყველაფერი. და ბოლომდე, სანამ არ გიხმარ, იქამდე ვერ წახვალ, - და ხელი ქვევით ჩამიცურა, იუბკა ამიწია და საცვალი რომ დამინახა, ეგრევე მიყვირა: - ეს რა არისო?! მე ავუხსენი, რომ ჩემი ქმარი იყო და უსაცვლოდ ვერ გამოვიდოდი. - მერე რა? შენი ქმარი კაცი რომ ყოფილიყო, ეხლა შენ აქ მუტელივით არ იჯდე და სატყნავად გამზადებული. მეორედ კიდე იმას არ გააკეთებ, რასაც არ გეტყვი და დედას მოგიტყნავ ხო გაიგე. რაღაცნაირად მომხვდა ეს სიტყვები. კი, მართალია, ის მაგინებდა და ამ სიტყვებს დასამცირებლად მეუბნებოდა, მაგრამ თან მაგიჟებდა. ვეუბნებოდი: - კარგი, ბატონო მირზა, ბოდიში, აღარ განმეორდება თქო. მან ნერვებმოშლილმა დაძრა სწრაფად მანქანა და წამიყვანა სადღაც ნანგრევებში, 1 საათის გზაზე, სადაც არავინ და არაფერი არ იყო. მანქანა გააჩერა და ველოდებოდი, რომ საქმეს დაიწყებდა, მაგრამ ჩუმად იჯდა. რამდენიმე წუთში მეუბნება: - ნერვები მომიშალე და დღეს ყველაფერი სხვანაირად იქნება. მარტო ჩემი სიამოვნებით დავკმაყოფილდები. კარი გააღო, გადავიდა მანქანიდან, ჩემ მხარეს მოვიდა და თმებით გადამიყვანა. მეც შემიყვანა დანგრეულ შენობაში. იქ ერთ ადგილას გამაჩერა, მიიხედ-მოიხედა რომ არავინ არ ყოფილიყო, ხელი მომკიდა დეკოლტეზე და ისე ჩამომქაჩა, რომ მხოლოდ ერთი ძუძუ გადმომივარდა. შემდეგ ერთი არ უკოცნია ან მომფერებია - ეგრევე მხრებზე ხელი მომკიდა და ქვევით ჩამწია. მე მუხლებზე დავდექი. - მუხლებზე არა. ეგრე უფრო მარტივი იქნება. უბრალოდ ჩაიკუზე. ეგრევე გაიხსნა შარვალი და პირში მოცემა დაიწყო. დაახლოებით 10 წუთი მაძლევდა - ხან სწრაფად, ხან ნელა. ჩაკუზული წონასწორობას ვერ ვიკავებდი, ხან ისე მიტალჩოკებდა, რომ ოდნავ უკან ვვარდებოდი. ფეხები დამეჭიმა და მივხვდი, რატომ მითხრა მუხლებზე არ დადგეო - რომ უფრო მეწვალა. ის კი არ ჩერდებოდა, მიტყნავდა პირს და თან მაგინებდა: - წოვე, შენი დედას შევეცი, შე ბოზო. ამის მერე ისე ვიზამ, რომ შენ მეხვეწებოდე რომ მოგტყნაო. 10 წუთის მერე კიდე პირიდან ყლე გამომაძრო და სახეზე გადამასხა. ცდილობდა ტუჩებზე დაეთესლებინა. ბევრი გათავების მერე კიდე ზევიდან ბოროტული ღიმილით მიყურებდა და ყლეს მირტყავდა ტუჩებზე. ფეხზე ძლივს ავდექი, ისე მტკიოდა, მაგრამ მინდოდა რომ მოვეტყანი და იმედი მქონდა რომ მომტყნავდა, და ამ დროს მეუბნება: - წავედითო. აი მაშინ მივხვდი, თუ როგორ შეუძლია კაცს რომ ქალს აგრძნობინოს თავი უკანასკნელ ბოზად. წარმოიდგინეთ - გათხოვილი, ერთ დროს პატიოსანი ქალი, და ეხლა ნანგრევებში ქუსლებზე ვიდექი, ცალი ძუძუ გადმოგდებული მქონდა და სახეზე უცხო კაცის თესლი მესხა, რომელმაც არც მომტყნა. თავში ერთდროულად ორი ხმა მესმოდა: ერთი მეუბნებოდა „რა საშინელებაა, რა გაგიკეთა“, მეორე კი ჩუმად, თითქმის ჩახლეჩილი - „მინდა კიდევ მინდა“. სირცხვილი ისე ძლიერი იყო, რომ თვალები მწვავდა, მაგრამ ქვემოთ, ფეხებს შორის, სხეული სრულიად სხვანაირად რეაგირებდა. სველი ვიყავი. და ამის გააზრება უფრო მეტად მრცხვენოდა, ვიდრე თავად თესლი სახეზე. ჩავჯექი მანქანაში. სალფეტკი არ მქონდა, სახიდან კი თესლი მომდიოდა. მირზას ვთხოვე და მას ქონდა. მომცა და წამიყვანა სახლში. მთელი გზა ხმა არ გაუცია. ძალიან უხერხულად ვგრძნობდი თავს. ის მაინც რო ეთქვა - მაგარი სატყნავი ხარო - ეგეც მესიამოვნებოდა ამ სიჩუმის ნაცვლად. მანქანა ისევ იქ გამიჩერა და მითხრა, რომ რამდენიმე დღეში შემეხმიანებოდა. წასვლამდე ერთხელ შემომხედა - არა როგორც მტერს, არამედ როგორც რაღაცას, რაც უკვე მისი იყო. სახლში მივედი. ჩემ ქმართან ვითომ არაფერი მომხდარა. ვიბანავე, მოვწესრიგდი და იმ საღამოს მომდის ვაიბერში ისევ მესიჯი: - მოგეწონა სახეზე რო დაგასხი დღეს? - კი, ძალიან - თქვი, ვისი მუტელი ხარ? - თქვენი, ბატონო მირზა რამოდენიმე დღე აღარ გამოჩენილა, მაგრამ იმ დღის მერე სულ ვფიქრობდი ამ დღეზე. თან ძალიან ნერვები მეშლებოდა, რომ ვიღაცის „პასტაიანკა“ გავხდი, და თან უბრალოდ მინდოდა რომ მოვეტყანი და ძალიან ვსველდებოდი ხოლმე. ღამით, ლევანის გვერდით მწოლიარე, ხანდახან ხელს ვუშვებდი ქვემოთ და ვპოულობდი თავს სველს. მაშინ ვხვდებოდი, რომ სირცხვილი და აღგზნება უკვე ერთმანეთში იყო არეული და ამის შეცვლა აღარ შემეძლო. რამოდენიმე დღის მერე ისევ მომდის მესიჯი: - შაბათს იგივე დროს. კალგოტკები, ქუსლები და უსაცვლოდ! ვფიქრობდი, რომ ხელი არაფერს გა შეეშალა ასე გამოწყობაში, რადგან ამის მერე რას მოიმოქმედებდა მირზა, არ ვიცოდი. ცოტა კომპლექსიანი ტიპი იყო და მეშინოდა. ასე რომ შემდეგი შაბათისთვის ზუსტად ისე მოვემზადე, როგორც მითხრა. შევხვდი და წამიყვანა ისევ იმ ადგილას. ისევ პირში მოცემით დაიწყო და ისევ სახეზე გამითავა. მინდოდა რომ მოვეტყანი, მაგრამ ხმას არ ვიღებდი. მაგრამ რადგან ყველაფერი დავუკმაყოფილე, მიმაყუდა კედელზე და დამიწყო შედება. მტყნავდა ძლიერად, ქოშინით. მართალია დისკომფორტი იყო - ფეხზე ვიდექი გადაკუზული და სახიდან ჯერ კიდევ თესლი მომდიოდა - მაგრამ იმდენად დასველებული ვიყავი, რომ ყველაფერს გავაკეთებდი იმ დროს, ოღონდ გამეთავებინა. უკვე ახლოს ვიყავი. ძალიან ახლოს. სუნთქვა მაჩქარდებოდა, ტანი კრუნჩხვებით იკუმშებოდა. შიგნით ყველაფერი იკრიბებოდა ერთ წერტილში. იმ წამს მხოლოდ ერთი რამ მინდოდა - რომ გამეთავებინა, რომ ეს დამცირება მაინც რაღაცით დაგვირგვინებულიყო. - ახლა გთხოვ, ნუ გამოიღებ… - წამოვიძახე თითქმის უგონოდ. მირზამ კი ზუსტად იმ მომენტში გამომაძრო ყლე. ერთი უხეში მოძრაობით. მომატრიალა, ისევ მხრებზე დამაჭირა. მუხლებზე დავეშვი, სახე წინ გამომიწია და სახეზე დამათესლა. - შენ არ იმსახურებ გათავებას, შე ბოზო. იმ წამს თავში სიძულვილი და სურვილი ერთდროულად აფეთქდა. მინდოდა მექნა მისთვის რამე ცუდი და იმავე დროს მინდოდა რომ ისევ შემეყვანა შიგნით. სხეული მტკიოდა გაუთავებელი აღგზნებისგან და ამ ყველაფერზე ყველაზე მეტად ის მრცხვენოდა, რომ მაინც მინდოდა. შემდეგ რამდენიმე ნაბიჯი უკან გადადგა და მითხრა, ადგილიდან არ გამძრეულიყავი. ყლე დამიმიზნა და დაფსმა დამიწყო, თან იცინოდა. ცხელი, მძაფრი ნაკადი სახეზე დამესხა. თვალები ავიხილე, მაგრამ ისევ დავხუჭე. სუნი მძიმე იყო, სითბო კი უცნაურად ერწყმოდა სახეზე დარჩენილ თესლს. მუხლებზე ვიყავი, სახე წინ მივწიე რომ ტანსახმელზე არ დამსხმოდა მაგრამ ცოტა მაინც მეწვეთებოდა და იმ წუთას თავში მხოლოდ ერთი კითხვა ტრიალებდა: რატომ მომწონს? რატომ ვგრძნობდი, რომ ესეც… ნაწილია იმისა, რაც მინდოდა? არ ვამბობდი ხმამაღლა. არც კი ვაღიარებდი საკუთარ თავთან პირდაპირ. მაგრამ სხეული მაინც რეაგირებდა. ფეხებს შორის სისველე არ შემცირებულა. პირიქით. თითქოს რაღაც შიგნით, ძალიან ღრმად, ეთანხმებოდა იმას, რომ მე აქ, ამ ნანგრევებში, მუტელივით მეპყრობოდნენ. რომ არ გამათავებინეს. რომ სახეზე დამასხეს და ახლა კიდევ ეს. განადგურებული ვიყავი - ჯერ მორალურად, შემდეგ ფიზიკურად. და მაინც, როცა მირზამ შარვალი შეიკრა და მითხრა „მანქანაში გელოდები“, შიგნით რაღაც ჩუმი, ბინძური ხმა მეუბნებოდა: „კარგია… ასე უნდა მექცეოდნენ.“ ავდექი, მივედი მანქანამდე, კარი გამოვაღე რომ ჩანთა ამეღო. მირზამ მითხრა, რომ ესე მანქანაში არ ჩაჯდეო. კიდევ კარგი, რომ წინა გაკვეთილიდან გამომდინარე სველი სალფეტკები მქონდა. გავიწმინდე მთელი სხეული, სახე და ჩავჯექი მანქანაში. ნერვები მეშლებოდა - ჯერ ისედაც რეების გაკეთება მომიწია, მაგრამ არც გამათავებინა და ბოლომდე დამამცირა. და ყველაზე ცუდი ის იყო, რომ სხეული ჯერ კიდევ მტკიოდა და მინდოდა გაგრძელება. სახლთან რომ მიმიყვანა, მარტო მაშინ მითხრა: - ჰა, აბა, ბოზო, ხომ გითხარი - სანამ ბოლომდე ჩემს ნებაზე არ ივლი, მანამდე არაფერი გეღირსება. ამის მერე გეცოდინება, რომ ჩემი ყლის ადგომაზე ტრაკი უნდა გქონდეს გამზადებული, სადაც არ უნდა იყო. ახლა გადააჯვი მანქანიდან. ხმა არ ამომიღია. კარი გამოვაღე და გადავედი. სახლში შევედი, ფეხები მეკვეთებოდა. ლევანმა მისაღებიდან გამომხედა: - მოხვედი, საყვარელო? როგორი დღე გქონდა? - კი, კარგად… ძლივს გადმოვიარე გზა, თავი მისკდება, - ჩემი ხმა საოცრად მშვიდად ჟღერდა. - ეგრევე აბაზანაში შევალ, გადავივლებ და დავიძინოთ, კარგი? - კარგი, მიდი, - მიპასუხა თბილად. აბაზანაში შევვარდი, კარი ჩავკეტე და ზურგით მივეყრდენი. ცხელი წყალი ბოლომდე მოვუშვი, რომ ჩემი ტირილის ხმა გარეთ არ გასულიყო. შხაპის ქვეშ ვიდექი და კანს იქამდე ვიხეხავდი, სანამ არ ამეწვა, მაგრამ მეგონა, რომ მისი სუნი მაინც მემჩნეოდა. შხაპის მიღებას რომ მოვრჩი და ლოგინში რომ ჩავწექი, ლევანს უკვე ეძინა. ტელეფონი ავიღე და ვაიბერი გავხსენი. მირზასგან მოკლე შეტყობინება დამხვდა: - აბა, ბოზო, სახე კარგად დაიბანე თუ ჯერ კიდევ ჩემი თესლი გაქვს ტუჩებზე? შემდეგ ჯერზე კიდევ უფრო მეტს მიიღებ. მე ავიღე ტელეფონი უკან ტუალეტში შევბრუნდი და მუტლის ზელვა დავიწყე თან ვწერდი: - დავიბანე… - მაგრამ კიდევ მინდა რომ მქონდეს - რა მოგეწონა დღეს? - არ ვიცი როგორ გითხრა… ყველაფერი, დაფსმაც… არ მეგონა რომ ასე იქნებოდა. მაგრამ… იმ მომენტში ძალიან მესიამოვნა თითქოს დავიმსახურე, მერე ძალიან მრცხვენოდა. თან ვიხსენებდი იმ წუთებს როცა მაფსამდა და გათავებას ვუახლოვდებოდი - შემდეგ ჯერზე რა გინდა? - იგივე… ოღონდ… იქნებ ერთხელ მაინც გამათავებინო? თუ… თუ შენც მოგინდება. - ვნახოთ. შემდეგ შაბათს იგივე ადგილას. უსაცვლოდ და ქუსლებით. გაიგე? - გავიგე…და ამ დროს გავასხი ეს იყო ზღაპრული სიამოვნება, ცოტა მოვსულიერდი და მივწერე: - როცა აგიდგება იცოდე რომ ბოზი გყავს