დაუმთავრებელი სურვილი

გამარჯობა, მე გიორგი ვარ. მინდა მოგიყვეთ ისტორია, რომელმაც ჩემი აზროვნება სრულიად შეცვალა. ეს ამბავი დიდი ხნის წინ დაიწყო, მაშინ, როცა გოგო გავიცანი და ჩემი შეყვარებული გახდა, დღეს კი უკვე ჩემი ცოლია. შეყვარებულობის პერიოდში გავიცანი მისი კლასელებიც. მათ შორის ერთი გოგო განსაკუთრებით გამოირჩეოდა. სახელად მაკო. მას ჰქონდა ისეთი სითამამე და თავისუფლება, რომელიც მაშინ ჩემთვის უჩვეულო და დასამახსოვრებელი იყო. იმ დროს „ოდნოკლასნიკები“ ძალიან პოპულარული სოციალური ქსელი იყო და შეყვარებულთან ურთიერთობაც ძირითადად იქ მქონდა. მახსოვს, ერთ დღეს მაკოს ფოტოებს 5+ შევუფასე. მალევე მომწერა მადლობაო. სწორედ ამ უბრალო შეტყობინებიდან დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა. მაკოსთან მიმოწერის დროს ჩემში აკრძალული ურთიერთობის სურვილმა გაიღვიძა. ზუსტი დეტალები დღეს უკვე აღარ მახსოვს, მაგრამ კარგად მახსოვს ის განცდა, რომელსაც მისი ყოველი წერილი იწვევდა. მაკოს განსაკუთრებული უნარი ჰქონდა. იცოდა, როგორ მოექცია ადამიანი თავისი გავლენის ქვეშ, როგორ ეთამაშა სიტყვებით და როგორ დაეტოვებინა ისეთი შთაბეჭდილება, რომ მასზე ფიქრს მარტივად ვეღარ წყვეტდი. მაკოს ხშირად ვხედავდი, თუმცა თითქმის ყოველთვის ჩემს შეყვარებულთან ერთად. ამიტომ ჩვენს შორის ყველაფერი თითქოს მხოლოდ მიმოწერაში რჩებოდა. ასე გავიდა რამდენიმე წელი. ერთ დღეს ჩემი შეყვარებულის კლასელი გათხოვდა და ქორწილში ყველანი ერთად აღმოვჩნდით. მაკო იმ დღეს განსაკუთრებით თვალშისაცემი იყო. გოგონაში პირველ რიგში ყოველთვის სახეს ვაქცევდი ყურადღებას. სილამაზეს, გამომეტყველებას, მზერას. მაკოს კი ეს ყველაფერი ნამდვილად არ აკლდა. გამორჩეული გარეგნობა ჰქონდა. ლამაზი სახე, მოხდენილი ფიგურა, ლამაზი ფეხები. მასში იყო რაღაც ისეთი, რაც მაშინვე იპყრობდა ყურადღებას. მისი გამოჩენა საკმარისი იყო, რომ დარბაზში მზერები მისკენ მიბრუნებულიყო. ნამდვილად ყველასთვის სასურველი გოგო იყო. ქორწილში ძირითადად ჩემს შეყვარებულთან ერთად ვცეკვავდი. თუმცა ერთი სიმღერის დროს, თავადაც არ მახსოვს როგორ, მაკოსთან აღმოვჩნდი ცეკვაში. მშვიდი მელოდია იყო, ვალსს ვცეკვავდით. ხელი წელზე მქონდა შემოხვეული. ამ სიახლოვემ უცნაური დაძაბულობა შექმნა. ისეთი, რომელიც ერთდროულად სასიამოვნოც იყო და სახიფათოც. ცეკვის დროს მაკომ ყურში ჩამჩურჩულა, გინდაო ყველას თვალწინ ტუჩებში გაკოცოო? ვერ მოვასწარი გააზრება, რა მითხრა. ვუპასუხე, რომ მინდოდა, მაგრამ აქ მთელი სანაცნობო იყო და ამას ვერ გავაკეთებდით. ამის თქმა იყო და სიმღერაც მოულოდნელად შეწყდა. დავიშალეთ, მაგრამ მთელი საღამო თავში მხოლოდ მაკოს სიტყვები მიტრიალებდა. იმ დღეს სხვა არაფერი მომხდარა. მეორე დღეს კვლავ მივწერე. მიმოწერისას მითხრა, რომ თურმე სიმღერა ანიმ გაგვითიშა. ალბათ ეჭვიანობის გამოო, რადგან ჩვენი ცეკვა არ მოეწონაო. ამ საუბარმა კიდევ უფრო გამიღვივა სურვილი, მაკო მარტო მენახა. ბოლოს პირდაპირ მივწერე, რომ მისი ნახვა მინდოდა და ქალაქის ერთ-ერთ კაფეში დავპატიჟე. დამთანხმდა. იმ დღეს მთელი გზა უცნაური დაძაბულობით მივდიოდი. ერთი მხრივ, ვიცოდი, რომ არასწორად ვიქცეოდი. ვიცოდი, რომ შეიძლებოდა ვინმეს დავენახეთ. ვიცოდი, რომ ჩემს შეყვარებულს ვღალატობდი. თანაც მისივე კლასელთან. მაგრამ სწორედ ეს აკრძალულობის შეგრძნება და რისკი ხდიდა ყველაფერს კიდევ უფრო მძაფრს. კაფეში დავსხედით. ვსაუბრობდით ჩვეულებრივ თემებზე, თითქოს არაფერი განსაკუთრებული არ ხდებოდა, მაგრამ ორივემ კარგად ვიცოდით, რატომაც შევხვდით. ქორწილში ვერ მომხდარი კოცნა ახლა თითქოს ჰაერში ეკიდა და თავის დროს ელოდებოდა. კაფეს დახურული კაბინები ჰქონდა. როცა დავსხედით, კაფე სავსე იყო და კარის მოხურვა ორივეს მოგვერიდა. თითქოს ამით საბოლოოდ ვაღიარებდით, რომ ჩვენი შეხვედრა უბრალოდ მეგობრული საუბარი არ იყო. ბოლოს მიმტანმა თავად მოგვიხურა კარი. მაკომ შემომხედა. არც ერთი სიტყვა აღარ იყო საჭირო. ის წამოდგა. მეც ავდექი. რამდენიმე წამი ერთმანეთის წინ ვიდექით და მერე ვაკოცეთ ერთმანეთს. ეს უბრალო კოცნა არ ყოფილა. მასში იყო დაგროვილი ცნობისმოყვარეობა, შიში, სიამოვნება და დანაშაულის გრძნობა. თითქოს ერთდროულად ვაკეთებდი იმას, რაც მინდოდა და იმას, რაც არ უნდა გამეკეთებინა. კაფიდან გამოსვლის შემდეგ გადავწყვიტეთ, ქალაქის ხმაურს გავრიდებოდით და სადმე ბუნებაში წავსულიყავით. ტაქსი გავაჩერე, ჩავჯექით და იმ ადგილისკენ გავემართეთ, რომელიც ქალაქიდან მოშორებით იყო. ძველი ციხე-სიმაგრე, სადაც სიმშვიდე და ფართო ხედები ყოველთვის განსაკუთრებულ განწყობას ქმნიდა. ყველაზე მაღალ ადგილას ავედით. გაზაფხულის კარგი დღე იყო. ირგვლივ ყველაფერი გამწვანებული, სუფთა და ლამაზი ჩანდა. თითქოს გარემოც ხელს გვიწყობდა, რომ დანარჩენი სამყარო დაგვევიწყებინა. მაკოს მოკლე შორტები ეცვა, რაც მის ლამაზ ფეხებს კარგად აჩენდა. მინდორზე ჩამოვჯექით. ის წინ დამიჯდა, ზურგით ჩემსკენ და ნელა მომეყრდნო. იმ წამს თითქოს ყველაფერი გაჩერდა. არც ლაპარაკი გვჭირდებოდა, არც ახსნა. მისი სიახლოვე იმდენად ბუნებრივი და ამავე დროს აკრძალული იყო, რომ გულში ერთდროულად სითბოც მქონდა და გულს სხვაგვარი ფორიაქი. რამდენიმე წუთი ჩუმად ვისხედით. მხოლოდ მისი სუნთქვა მესმოდა და ვგრძნობდი, როგორ მენდობოდა. ხელი ფრთხილად დავადე ფეხზე, ისე ნაზად, თითქოს ამ შეხებით შეიძლებოდა ის წამი გამქრალიყო. მაკო არ განძრეულა. პირიქით, უფრო მშვიდად მომეყრდნო, თითქოს ისიც იმავე მდგომარეობაში იყო დროდადრო ერთმანეთს ვკოცნიდით. არც ჩქარა, არც მოუთმენლად. უფრო ისე, თითქოს იმ უხილავ ზღვარს ვამოწმებდით, რომლის გადაკვეთაც ორივეს გვინდოდა, მაგრამ ხმამაღლა არც ერთს არ გვითქვამს. იმ ადგილას, იმ სიმშვიდეში, ყველაფერი უფრო მძაფრად იგრძნობოდა, მისი თმის სურნელი, მისი სითბო, მისი ჩუმი თანხმობა და ის განცდა, რომ რეალურ ცხოვრებას ცოტა ხნით გავექეცით. ასე თითქმის ერთი საათი გავატარეთ. ნელ-ნელა საღამო დგებოდა, ჰაერიც გრილდებოდა და უკვე ვხვდებოდით, რომ იქ დიდხანს ვეღარ დავრჩებოდით. თითქოს ორივე ვცდილობდით, ეს ბოლო წუთები ცოტა კიდევ გაგვეწელა, რადგან ქალაქში დაბრუნება იმ რეალობაში დაბრუნებას ნიშნავდა, საიდანაც რამდენიმე საათით გამოვიქეცით. მაკო ისევ ჩემზე იყო მოყრდნობილი, ჩუმად გამიღიმა და მითხრა, ძალიან ვნებიანი ხარ და საოცრად ნაზი თითები გაქვსო. ცოტახანში ჩავედით ქვემოთ, ტაქსი გავაჩერეთ და ქალაქისკენ წამოვედით. გზაში თითქმის არ ვლაპარაკობდით. ჩემში ისეთი სითბო და უცნაური სიხარული ტრიალებდა, თითქოს იმ დღეს ჩემში რაღაც შეიცვალა. მთელი ღამე მაკოს სიტყვები და მისი სიახლოვე მიტრიალებდა თავში. მალევე ჩვენს ცხოვრებაში სტუდენტობის პერიოდი დაიწყო და ქალაქებიც შეიცვალა. მოგვიანებით ის გათხოვდა, მე კი ანი ცოლად მოვიყვანე. თითქოს ყველაფერი თავის გზას დაადგა, მაგრამ მაკოსთან მიმოწერა არასდროს შემიწყვეტია. მიმოწერები კი სულ უფრო თამამი ხდებოდა. ერთ საღამოს მკითხა: ჯგუფურ სექსზე გიფიქრიაო ოდესმეო? მე გულწრფელად ვუპასუხე, რომ ორ ქალთან სექსზე მიფიქრია. არ გინდაო, ორმა კაცმა გაჟიმოს შენი ცოლიოო?. მე მინდაო, ჩემმა ქმარმა და შენ ერთად გამჟიმოთო, თან ჩემ ქმარს ძალიან აღაგზნებსო ჩემთან ერთად სხვა კაცის წარმოდგენაო. მსგავსი მომწერები დიდხანს გრძელდებოდა. უკვე ვხედავდი, რომ ეს ყველაფერი ძალიან მომწონდა და მეც ამ ყველაფრის სურვილი მქონდა. ის, რაც მიუღებელი მიმაჩნდა, რაღაცნაირად ნორმად ყალიბდებოდა. მიმოწერის დროს ხშირად მითქვამს მარტო შეხვედრაზე, მაგრამ უარზე იყო. ანისთან უკვე ისეთი კარგი ურთიერთობა მაქო რომ ამას ვერ გავუკეთებო. გავიდა დრო და საბოლოოდ ერთ ქალაქში აღმოვჩნდით. უკვე უფრო ხშირად ვხვდებოდით ერთმანეთს, თუმცა მაკო ჩემთვის მაინც სულ მიუწვდომელ ოცნებად რჩებოდა. ერთ-ერთი ასეთი შეხვედრა მაკოს სახლში, დაბადების დღეზე მოხდა. უკვე კოვიდის პერიოდი იყო და ყველას გვახსოვს ის შეზღუდვები, როცა 12 საათამდე უნდა მოგვესწრო გადაადგილება. ყველამ დავლიეთ და ისე მოხდა, რომ მე და ჩემი ცოლი მაკოსთან დავრჩით. მაკოს ქმარი იმ დროს კახეთში იყო და ვერ ჩამოვიდა, სახლში კი მეგობრების წრე ვიყავით შეკრებილი. ცოტა ხანში ჩემმა ცოლმა თქვა, ბავშვს დავაძინებო და საძინებელ ოთახში შევიდა. როგორც ჩანს, ბავშვთან ერთად თვითონაც ჩაეძინა. ნელ-ნელა საღამოც დაიშალა. სახლში კი სიმშვიდე ჩამოწვა. ბოლოს ისე მოხდა, რომ მე და მაკო მარტო დავრჩით. მდივანზე დავსხედით და საუბარი დავიწყეთ. თავიდან ჩვეულებრივ თემებზე ვლაპარაკობდით. არ მახსოვს, პირველმა ვინ გადადგა ნაბიჯი. მხოლოდ ის მახსოვს, რომ ერთ მომენტში უკვე ვკოცნიდით ერთმანეთს. ალბათ სასმელმაც იმოქმედა. ეს იყო არა უბრალოდ კოცნა, არამედ წლების განმავლობაში დაგროვილი სურვილის დაბრუნება ჩუმი, ფრთხილი, მაგრამ ძალიან ძლიერი. მაკო წამით შეჩერდა და მითხრა, მოიცა, კარს ოდნავ შევაღებ, რომ გავიგოთ, ვინმე თუ გამოვაო. კარი ოდნავ გამოაღო, დაბრუნდა და პირდაპირ ფეხებზე გადამაჯდა. მისი სითბო და სურნელი ერთდროულად ვიგრძენი. კოცნა დავიწყეთ, მისი ცხელი ტუჩები ძალიან მაგიჟებდა. თითებით მაისურის ქვეშ შევაღწიე, მისი ნაზი და ცხელი სხეულის შეხება დიდი სიამოვნება იყო, ჯერ ზურგს ავუყევი თითების ნაზი შეხებით, შემდეგ კი მკერდისკენ დავიწყე ნელა გადაადგილება. მისი ძუძების წვერები უკვე გამაგრებული იყო, ჩემს ხელებში მოვიქციე და ნაზად ვუჭერდი. მაკომ თვალები ნახევრად დახუჭა და ნელი მოძრაობა დაიწყო. ორივეს ჯინსები გვეცვა. მაკო პირდაპირ ჩემს ასოზე მოძრაობდა, მართალია, ტანსაცმელი გვიშლიდა ხელს, მაგრამ იმ მომენტში ეგ უფრო სასიამოვნო იყო. ვგრძობდი როგორ მეწყებოდა „პრექამი“. ყოველი მოძრაობა უფრო მკვეთრად, უფრო მძაფრად იგრძნობოდა. მოძრაობის დროს შიგადაშიგ ნაზად ვკოცნიდით ერთმანეთს ტუჩებზე. ცოტა ხანში ხელები ისევ უკან წავიღე, მინდოდა ჯინსი გამერღვია და მაკოს ტრაკამდე მივსულიყავი, ისე რომ ჩემი ხელებით მისი ტრაკი კარგად შემეგრძნო, ამ დროს მაკომ გამაჩერა. არ გამოვაო, ციკლი მაქვსო. მკიდია თქო მაგრამ მკაცრ უარზე იყო. რის შემდეგ ხელები უკანა ჯინსის ჯიბეებში ჩავუყავი და ჩემსკენ მოვიზიდე, ისე რომ პირდაპირ ჩემს ამდგარ ასოზე უფრო მაგრად ემოძრავა. გრძნობდა როგორი ამდგარი მქონდა და როგორ მინდოდა მისი გაჟიმვა. მომეხუტა, მისი სუნთქვა ჩემს ყურში ხშირდებოდა, ზოგჯერ კბილებით მხარზე მკბენდა, რომ კვნესა დაემალა. ყოველ ხმაზე გვეჩვენებოდა, რომ ანი გამოდიოდა. ეს შიში კიდევ უფრო აღვივებდა ყველაფერს. „ძალიან მაგიჟებ“ ჩურჩულით მითხრა და ტემპი გაზარდა. დილამდე ასე ზასაობაში გავატარეთ, ხან ნელა მოძრაობდა, ხან სწრაფად, ზოგჯერ უბრალოდ ჩამეხუტებოდა და მის სუნთქვას ვუსმენდით. დილისკენ უკვე კარის ხმა მოგვესმა. გვესმოდა, როგორ მოდიოდა ვიღაც სწრაფი ნაბიჯებით. მაკო ეგრევე გადაჯდა. ორივე დარწმუნებული ვიყავით, რომ ეს ანი იქნებოდა. ანი შემოვიდა და თქვენ რა, არ დაგიძინიათო? არა, საუბარს შევყევითო. რაღაც იეჭვა, მაგრამ არაფერი უთქვამს. ასე დავიშალეთ. იმ ღამის შემდეგ თითქოს ყველაფერი ისევ ძველ ადგილს დაუბრუნდა, მაგრამ ჩემში რაღაც მაინც შეიცვალა. მაკოსთან ეს მუდამ ასე იყო. ხან ძალიან ახლოს მივდიოდით, ხან ისევ ვჩერდებოდით, თითქოს ბოლომდე მისვლას არც დრო გვაძლევდა და არც გარემო. ამის შემდეგ ისევ წლები გავიდა. ცხოვრება თავის გზას მიჰყვებოდა, მაგრამ ის დაუმთავრებელი ამბავი დროდადრო მაინც ბრუნდებოდა. მიმოწერებში, გახსენებებში და იმ საუბრებში, რომლებიც თავიდან აღვიძებდა ძველ სურვილებს. ისტორია კი აქ არ დასრულებულა. ის ფანტაზიები, რომლებზეც ადრე მხოლოდ ვსაუბრობდით, მაკოსთან ერთად რეალობად იქცა.