სასიამოვნო ქალბატონთან

ლუკა მქვია. ეს ამბავი 10 წლის უკან მოხდა და დღემდე ყველა დეტალი მახსოვს, ამიტო ვწერ. მაშინ 22 წლის ვიყავი. ზაფხული იყო და, როგორც ყოველთვის, ზაფხულს სოფელში ვატარებდი, ამიტო სოფელში მივდიოდი. მარშუტმა სანამ გასვლა დააპირა, ავედი, რო დავმჯდარიყავი. ჩემი ადგილის გვერდით 48 წლის ქალი იჯდა. მთხოვა, ფანჯრისკენ დავრჩები, ცუდად ვხვდები მგზავრობის დროსო. არარის პრობლემა-თქო, დავეთანხმე. ერთი შეთვალიერებით ლამაზი ქათქათა ქალიიყო, სავსე ფორმებით და, რათქმაუნდა, ზაფხულიიყო და თხელი სარაფანიეცვა, მუხლს ოდნავ ზემოთ. ჩვეულებრივად დავჯექით. გზაში ჩამეძინა, შორია თბილისიდან ჩემს სოფლამდე. როცა გამეღვიძა, ლალისაც ჩაძინებია. ცალი ფეხი შემოდებული ქონდა ბორბლის ადგილას, მარშუტში, რაღაც რკინაზე. მაშინვე ტვინში დამარტყა ქათქათა ბაყვების დანახვაზე, მაგრამ მარშუტი სავსეიყო და თან 48 წლის ქალს როგორ შევბედავდი რამეს. ისე მივშტერებოდი, ლამის ყბა ჩამომივარდა. ტრუსი არუჩანდა, მაგრამ არც ბევრი აკლდა. ამდროს გაიღვიძა და პირდაპირ შემომხედა. მერე ბაყვებზე დაიხედა, და ფეხი ჩამოწია და კაბა შეისწორა. მე შემრცხვა, თავი გამოვატრიალე. ეტყობოდა, თვითონაც შერცხვა, მაგრამ კივილ-წივილს მოერიდა. მარშუტში მძღოლმა გააჩერა სიგარეტზე და გასავლელად ჩამოვედი მოსაწევად, თან ტვალეტისკენ წავედი. მივაფსი და სიგარეტს ვეწეოდი, როცა ლალიმაც ტვალეტი მოილია. მოვიდა და მომიბოდიშა, სხვანაირი ქალი არგეგონოო, მეძინა და უბრალოდ ვერ გავაკონტროლეო. გამიკვირდა მობოდიშება, მაგრამ მაშინვე უპასუხე, რომ პირიქით მქონდა საბოდიშო, მაგრამ ესეთ ლამაზ ქალს თვალი ვერმოვწყვიტე. გაეღიმა და სულ სხვა თაობა მოდიხართ, იცით ქალს როგორ ასიამოვნოთ კომპლიმენტებითო. მაღაზიაში შევდიოდი და ვკითხე, რამეს ხომარდალევთ-თქო. არა, მადლობთო. მე ლუდი ვიყიდე და მაინც წამოუღე კოკაკოლა, ცივი გესიამოვნებათ-თქო. გაეხარდა. მარშუტში ჩაჯდომამდე ბევრი ვისაუბრეთ. აღმოჩნდა, გვიან დაოჯახდა და ქმარი თურქეთშიიყო სამუშაოდ. თვითონ ვაჭრობდა და ლილოდან მიქონდა ტანსაცმელი თავის პატარა ბუტკაში. ისევ ძილზე ჩამოვარდა საუბარი და მე, ისეთი ძილიმაქვს, რომჩაგეხუტო არგაგიკვირდეს-თქო და სიცილი დაიწყო. მძინარე კაცი რათმინდაო. ნელნელა მარშუტიდანაც ხალხი ჩადიოდა სხვადასხვა სოფლებში, ზოგი ამოდიოდა. საერთო ჯამში შეთხელდა და ჩვენს გვერდზე ერთადგილიანიც განთავისუფლდა. ლუდის წრუპვაში გავთამამდი. საბაბსაც მაძლევდა, თორე ალბათ ვერასოდეს გავბედავდი მასზე შეხებას. თვალები დავხუჭე და მუხლს ზემოთ ხელი დავადევი. უბრალოდ დავადევი და რეაქციას დაველოდე. სადღაც სამი წამი და თვალი გავახილე და გავხედე. იქეთ-აქეთ იყურებოდა ლალი, თვალებით ეძებდა ისეთ რაკურსს, საიდანაც შეიძლებოდა ვინმეს დაენახა ეს ყველაფერი. მე მესიამოვნა და მივხვდი, რომ ყველაფერზე წამსვლელიიყო. გამომხედა და გაუღიმე. ყურში ჩავჩურჩულე, მოდუნდი, ნუხარ დაძაბულითქო. და ყურის ძირში, კისერთან ვაკოცე. ხელი კი უფრო მაღლა ბაყვებისკენ შეუცურე. ნაზად უზილავდი ბაყვებსდა ნელნელა მივიწევდი, არ ვჩქარობდი. ტრუსს მივადექი, გადაუწიე თითით. მაშინ მოუჭირა ფეხები ერრთმანეთს და ფანჯრიდან გაიხედა. ხელი გამეჭედა, მაგრამ თითს მაინც ვუსრიალებდი. ცოტახანში მოდუნდა, ტანით ქვემოთ ჩაიწია და თვალები დახუჭა. ბაყვებიც გადაშალა. მე ნელი მოძრაობიდან აუჩქარე თითის მოძრაობას. მან რამდენჯერმე ისე მოუჭირა, მივხვდი ათავებდა და მალევე გაათავა. ყლე ქვასავით მქონდა. თითი არგამომიღია, ისევ ვეფერებოდი თითებით, როდესაც მარშუტმა გააჩერა და მგზავრი ამოვიდა და ჩვენს გვერდით სკამზე დაჯდა. ხელი მხოლოდ მაშინ გამოვიღე. (გაგრძელება იქნება, თუ დაგაინტერესებთ)