მონა 3

ამის შემდეგ ერთი კვირა გავიდა და ყოველდღიურად ამ რეჟიმში გვიწევდა მე და დედას ყოფნა, მთელმა გუნდმა გაიცნო დედაჩემი. თუმცა ერთ დღეს ჩვენი ბოსების ლიდერმა და ჩვენმა მეფემ, ლუკამ, დამირეკა და მითხრა, დღეს მე მოვალ შენთან, მაგრამ დღეს შენ უნდა მიხედო დედაშენსო. ამაზე ძაან ავნერვიულდი, ყველაფერი მინახავს, მაგრამ ჩემით ამის გაკეთება ძაან რთული იყო. დედას ვუთხარი და სხვა რა გზა გვაქვსო, ხო იცი, თუ არ ვიზამთ, რაც მოხდებაო, და ნუ, მოვემზადეთ. ლუკა მოვიდა, სულ ოფლიანი იყო, თურმე ფეხბურთი უთამაშია, ძალიან დაღლილი იყო, სულ სველი. მითხრა, ახლავე რაკამ დააყენე და დაიწყეთო, ოღონდ არანაირი დანდობა და არანაირი დამცავებიო. ჩვენც დავემორჩილეთ მას, გადავკუზე დედაჩემი და ტყვნა დავუწყე. ლუკა კი გვიყურებდა, თან ამოგდებული ჰქონდა და ანძრევდა. სანამ მე არ გეტყვი, არ გამოუღოო. ასე ვიყავით კარგა ხანს, ბოლოს მიბრძანა, რომ გამომეღო და პირში გამეგრძელებინა. 3 საათი ჩემს ყლეს წოვდა დედაჩემი. უკვე ვგრძნობდით, რომ ცუდად ვიყავით და აღარ შეგვეძლო, გული ერეოდა დედაჩემს, მე კი ყველაფერი მტკიოდა. ბოლოს ლუკამ გვიბრძანა, რომ შეგიძლიათ დღეს დაისვენოთო. წავიდა, მაგრამ სანამ წავიდოდა, ორივე მუხლებზე დაგვაყენა და სილის გაწვნა დაიწყო ორივესთვის. თითოს დაახლოებით 2-3-ჯერ გაგვაწნა ხელი და შემდეგ წავიდა. მე და დედამ წასვლისთანავე ვიბანავეთ და დავიძინეთ. მეორე დღეს გაისმა ლუკას მეგობრის, საბას ზარი და მითხრა, რომ ყველა თანაგუნდელი უნდა ამოეყვანა და ერთად მოვეტყანით მეც და დედაც. ამოვიდნენ, დაახლოებით 15 კაცი. დედაჩემი გორგოლაჭიან სკამზე დასვეს, სულ გააშიშვლეს და ტყვნა დაუწყეს. მე მაგიდაზე ვიყავი დაბმული და 6 კაცი ერთმანეთს ისე ენაცვლებოდა, რომ 2 წუთითაც ვერ შევისვენებდი. მოკლედ, მაგ დღესაც ძაან გავიჭიმეთ. დედამ მითხრა, რანაირი ცხოვრება მაქვს ასეთიო, შვილისტოლა ბიჭები მტყნავენ ყოველდღე და მაგათი ბოზი გავხდიო, არადა ლუკა მახსოვს, ადრე როგორ მოყავდა დედამისს და თამაშობდით ხოლმეო, რას ვიფიქრებდი, ასე თუ მოხდებოდა ყველაფერიო. ხო, დე, მართალი ხარ, მაგრამ ასწორებს მაინც ეს ყველაფერიო. კი, კი, ეხლა რომლის ტრუსიკს რეცხავ, შვილო? გაბრიელის, დე. ესეც შემდეგი ფანტაზია.